Op hoeveel banen moet je per week solliciteren? Tel je uren, niet je sollicitaties

Beide kampen hebben gelijk, en daarom houdt de ruzie nooit op

Het volumeargument is niet dom. Van jouw kant bekeken is veel werving een kansspel: functies zijn vergeven voordat je ze ziet, sommige vacatures blijken nooit echt open te hebben gestaan, en een shortlist sluit terwijl jij het profiel nog zit te lezen. Niets daarvan gaat over jou, en de enige verdediging is in meer stapels liggen. Ben je werkloos met een buffer die leegloopt, dan is die logica geen luiheid. Het is rekenwerk.

Het gerichtheidsargument is ook niet dom. Een sollicitatie die opent met wat de vacature echt vraagt, leest anders dan een die opent met wat je toevallig het laatst hebt gedaan. Meerdere mensen in de draad beschrijven dat ze van stilte naar gesprekken gingen door hun aantal te verlagen en elke sollicitatie serieus af te stemmen. Dat gebeurt echt, bij echte mensen.

De twee kampen zijn het dus niet oneens over wat werkt. Ze beschrijven allebei iets dat werkt, en ruziën daarna over welke van de twee je moet opgeven, omdat iedereen voelt dat je ze niet allebei op schaal kunt hebben. De schaarste is echt. Wat ontbreekt, is een verantwoording van waar die vandaan komt.

Volume tegen kwaliteit is geen meningsverschil over wat werkt. Het is een begrotingsruzie, en niemand heeft de begroting uitgesplitst.

"It takes more than an hour, to do most applications, now"

Die zin is een reactie in diezelfde r/jobs-draad, precies weergegeven zoals hij is geschreven. Vrij vertaald: de meeste sollicitaties kosten inmiddels meer dan een uur. Ik behandel het als de melding van één persoon in één grote discussie, niet als een gemeten gemiddelde over een arbeidsmarkt. Toch is het serieus te nemen, want het is de aanname waarop de hele honderd-per-week-vraag rust, en het enige in de draad waarover niemand ruziet.

De nuttige zet is dat uur niet aannemen of afwijzen. Het is vragen waar het heen gaat. Zodra je één sollicitatie in haar onderdelen uiteenlegt, lost de ruzie tussen volume en kwaliteit zichzelf op, want het blijkt dat je nooit tussen die twee koos. Je koos welk deel van het uur je schrapte.

Hoeveel van dat uur vaste kosten zijn, hangt af van waar en bij wie je solliciteert. Sommige werkgevers nemen een sollicitatie nog per mail aan, en sommige vacaturesites versturen er een met één klik, en dan zijn de vaste kosten klein en valt de rekensom hieronder gewoon hoger uit. Waar de werkgever een eigen portaal draait, zijn de drie kosten hierboven van hem en kom jij er niet bij.

Het grootste deel van dat uur is dus geen afstemming. Wie gisteren tien sollicitaties deed, weet dat in de handen, en daarom verliest een pagina die belooft het hele uur weg te nemen de lezer in één zin. De formulieren en de tests zijn het leeuwendeel, en ze staan aan de kant van de werkgever, waar jij noch enig hulpmiddel bij kan.

Dit is precies waar careerify in die tabel staat, en ik doe liever een kleine claim dan een grote. Het schrijft de vacaturespecifieke versie van je cv op basis van een master-cv dat je één keer hebt opgeslagen, begrensd door feiten die je al hebt goedgekeurd, zodat de vierde regel geen herschrijving meer is maar één stap. Het maakt het portaalaccount niet aan, het vult de formuliervelden niet in, en het maakt het assessment niet. Drie van de vier regels kosten je precies wat ze je eerder kostten.

Niets daarvan neemt weg dat je moet weten hoe een goede match eruitziet, en de mechaniek daarvan is een onderwerp op zich. De lange versie schreef ik in de gids over je cv afstemmen op elke vacature, de bovenliggende pagina waaraan deze hangt.

De tijdsdruk wist precies het deel dat optioneel was

Dit is het scharnier van het hele betoog, en het mag ronduit gezegd worden. Als de week zonder uren komt te zitten, mag jij niet kiezen welke kost je schrapt. Drie van de vier zijn verplicht: geen account is geen inzending, een half formulier is geen inzending, een overgeslagen test is geen inzending. Alleen de afstemming is optioneel. De tijdsdruk schaaft dus niet overal een beetje af. Ze gaat de sollicitatie in, vindt het enige deel dat bepaalt hoe je gelezen wordt, en wist dat.

Je ziet het gebeuren in de draad. Eén reageerder antwoordt op de stijgende kost door te stoppen met brieven op maat en hetzelfde standaard-cv naar iedereen te sturen. Dat is geen slordigheid. Het is een rationele reactie op een begroting, en het is wat bijna iedereen doet als de vaste kosten stijgen, omdat het de enige knop is die het proces van de werkgever heeft laten zitten.

Om expliciet te zijn over wat deze pagina niet zegt: ben je werkloos en heb je inkomen nodig, dan pleit hier niets ervoor om op minder banen te solliciteren. Minder solliciteren is een luxepositie, en die ga ik niemand aanraden wiens buffer leegloopt. Het betoog gaat over hoe het uur dat je al besteedt wordt verdeeld, niet over er minder besteden.

Eén praktische waarschuwing als je echt verschillende versies gaat sturen: houd bij welke versie naar welke werkgever ging, want een telefoontje drie weken later over een cv dat je niet herkent is een slechte opening van een gesprek. Ik liep de fout en de oplossing na in het stuk over weten welke cv-versie je hebt gestuurd.

De recruiter die zegt dat afstemmen per sollicitatie verspilde moeite is

Het sterkste bezwaar tegen alles hierboven komt uit diezelfde draad, en het spreekt de premisse tegen waarop mijn product is gebouwd. Iemand die zich als recruiter voorstelt, betoogt dat elke sollicitatie apart op maat maken verspilde moeite is, en dat kandidaten in plaats daarvan één sterk cv moeten bouwen, goed gericht op het soort werk dat ze willen. De redenering: een goed cv voor een doelfunctie is al een goed cv voor elke vacature binnen die doelfunctie, en het marginale herschrijven koopt bijna niets terwijl het de uren opeet die je nodig had voor volume.

Ik denk dat die recruiter gelijk heeft voor een grote groep lezers, en dat zeg ik liever dan het bezwaar af te schaven tot het makkelijk te beantwoorden is. Als al je sollicitaties binnen één strakke functiefamilie vallen, als de vacatures waarop je reageert ongeveer hetzelfde vragen in ongeveer dezelfde woorden, dan draagt één goed gebouwd cv de hele stapel echt. De verschillen per vacature zijn klein, de opening klopt al, en de uren renderen beter in meer inzendingen of in mensen direct benaderen.

Waar afstemming haar plek verdient, is wanneer je meerdere functiefamilies overspant. Een cv kan niet met twee dingen tegelijk openen, dus wie zowel op productrollen als op programmarollen solliciteert, of van sector wisselt, of een echt brede achtergrond meedraagt, heeft geen enkele volgorde die voor elke vacature klopt. Dat is geen woordprobleem dat je met synoniemen oplost. Het gaat over wat in het eerste derde deel van pagina één staat, en dat heeft per vacature een ander juist antwoord.

• Eén strakke functiefamilie, vacatures die op elkaar lijken en een vocabulaire dat je al met ze deelt: de recruiter heeft gelijk, bouw één sterk cv en besteed je uren aan volume en aan mensen benaderen.
• Meerdere functiefamilies, een sectorwissel, of een achtergrond die zo breed is dat de eerlijke samenvatting verschilt per lezer: hier betaalt afstemmen per vacature zich terug, want geen enkele opening klopt voor allemaal.
• Hoe dan ook geldt dezelfde regel. Afstemmen verandert waarmee je cv opent. Het verandert nooit wat waar is over jou.

Naast die recruiter staat het andere uiterste, even eerlijk weergegeven. Eén reageerder meldt vijf gesprekken en één aanbod uit vijf gerichte sollicitaties, een opvallend resultaat en tegelijk één persoon die één zoektocht beschrijft. Het is een anekdote, geen percentage, en plan je je week erop, dan heb je het geluk van een vreemde tot prognose gemaakt. Een ander schrijft, met een typefout die in het origineel is blijven staan, dat diegene had gemerkt dat minder maar betere sollicitaties meer reacties opleverden. Zelfde status: het lezen waard, geen cijfer.

Onder dit alles ligt een terechte zorg: dat sneller afstemmen recruiters alleen maar overspoelt met nog meer gepolijste, bijna identieke sollicitaties. Recruiters in die draad beschrijven dat ze verzuipen. Ik neem dat serieus, en het eerlijke antwoord is dat het verdedigbare gebruik hiervan bestaat uit minder en beter passende sollicitaties, niet dezelfde sproeier sneller ingezet. Helpt een tool je meer van hetzelfde te sturen, dan verergert het het probleem dat het zegt op te lossen.

Op hoeveel banen moet je deze week dan solliciteren?

Geen getal dat ik je kan geven, want ik ken jouw week niet. Wat ik je wel kan geven is de methode, en die levert een getal op dat echt van jou is in plaats van een dat je koos omdat het ambitieus klonk.

1. Schrijf op hoeveel uur je deze week echt aan sollicitaties kunt besteden. Niet de uren die je zou willen hebben. Die overblijven na werk, kinderen, slaap en de rest van het zoeken.
2. Klok je volgende twee sollicitaties van begin tot eind, en splits de tijd in vaste kosten en afstemming. Vaste kosten zijn het account, het formulier en de test. Afstemming is alles wat je deed met de vacature open naast je cv.
3. Deel je uren door dat totaal per sollicitatie. Dat is je plafond voor de week, en het is rekenwerk in plaats van ambitie.
4. Solliciteer op dat aantal, en stem ze allemaal af. Komt het plafond op acht uit, stuur dan acht afgestemde sollicitaties in plaats van dertig ongerichte en een slecht geweten.

Het getal dat eruit rolt verschilt enorm per vakgebied en niveau, en per hoeveel echt passende functies er die week überhaupt zijn geplaatst. Sommige weken zijn er twintig vacatures waarop je eerlijk kunt reageren. Sommige weken zijn er drie, en het aantal opdrijven naar twintig betekent solliciteren op zeventien functies die je niet past, die je elk hetzelfde uur kosten en niets teruggeven.

Hoeveel sollicitaties per dag zijn realistisch?

Doe hetzelfde sommetje op een dag in plaats van een week. Kost een volledige sollicitatie je ongeveer een uur echte tijd en heb je twee vrije uren, dan is het antwoord twee, en geen wilskracht maakt er tien van. Dagdoelen voelen zo bestraffend omdat mensen ze afzetten tegen een verzonnen sollicitatie die bijna niets kost, en zich vervolgens mislukt voelen als de echte kostten wat ze kosten. Zet het doel op de gemeten kost en het schuldgevoel verdwijnt met de fantasie.

Eén bezwaar uit de draad verdient hier een antwoord, want het klopt vaak: solliciteren op honderd banen per week kan een teken zijn dat je je net te breed uitgooit, eerder dan een teken dat je hard werkt. Sneller afstemmen repareert geen doellijst die niet bij je past. Als niets in een vacature aansluit op wat je echt hebt gedaan, zit het probleem in de lijst, en de vraag daaronder is als wat je jezelf zou moeten presenteren, en daar is de positioneringsanalyse voor.

Er is een stil voordeel aan twaalf sturen in plaats van honderd dat in de ruzie niemand noemt. Twaalf opvolgen is te doen, honderd niet. careerify plant de opvolging vijf werkdagen nadat je een sollicitatie als verstuurd markeert, geteld van maandag tot vrijdag, zodat de herinnering in een gewone week ongeveer zeven kalenderdagen na je sollicitatie vervalt. Wat je dan schrijft is een onderwerp apart, behandeld in de gids voor de opvolgmail.